یه لحظاتی توی زندگی هست که هوس میکنی سر بزنی به خاطراتت.

به گذشته هات به چیزایی که یه روزی بخاطرشون مینوشتی...ازون هوسهایی که وقتی به سرت

میزنه یه ذره هم عذاب وجدان نمیاد سراغت عزمتو جزم میکنی برگردی به گذشته و مرور کنی

دلایلی و که بخاطرشون اون تاریخ زندگی میکردی.امروز هم برگشتم اینجا مرور کردم که باورام چیا بود

چه دردایی کشیدم چه چیزایی و از دست دادم...اینجا خیلی غمگینه..

در عین حال که عشق موج میزنه اما تاریکه سیاهه خسته س...

بخش عظیمی از روحم و اینجا به قلم اوردم و روزای تلخ و شیرینی و به ثبت رسوندم...

که مرور کردنشون یادم میندازه هستی کیه چیه! چقد مقاومه و چقد مهربونه!

از خودم تعریف نمیکنم ولی اینو که میگم مستند میگم...به استناد حرفای ادمایی که میشناسن منو..

این پیج عشقمو به ادمای دورو برم خوب منعکس میکنه...روزایی که درد کشیدم روزایی که دردم میومد ...

من اینجارو خیلی دوس دارم با همه ی تاریکیش و غمش.... اینجااااا قشنگ ترین جای دنیاس ...

تموم عالم هستی .... بوی انتظار میده ...بوی تنهایی ..بوی عشق ...بوی روزای خوب ....

روزای تلخ ... روزایی که سیاه پوش رفتن پدر بودم... میخوام دوباره بنویسم اینجا :)

تا روزی که بتونم بهترین و شادترین پست و بذارم و آزادی و رهایی همدم و ثبت کنم...

مینویسم ... با تلخی ....